Adopt a cat

Al heel lang “zeurt” Teddie om een poesje. Toen we nog in Belgie woonden hebben we op het punt gestaan er een te nemen (gewoon gratis van de boer) maar dat was eigenlijk net op het moment dat we wisten dat we naar Amerika gingen verhuizen dus dat hebben we toen niet gedaan.
Nu is Teddie inmiddels 6 jaar, misschien een goede leeftijd om eens aan een huisdier te gaan beginnen, een poes dus of liever gezegd een “kitten”.
Onze buurvrouw Melinda heeft zelf ook 2 poezen en is vrijwilligster bij een “shelter” (zeg maar een asiel) dus die adviseerde ons om naar de FOHA te gaan, de Federation of Homeless Animals. Zo gezegd zo gedaan. Maar in Amerika kom je niet zo maar in aanmerking om een poes (of hond) uit zo’n asiel te “adopteren”. Eerst krijg je een telefonisch interview, vervolgens mag je naar de shelter om (in ons geval) een poesje uit te kiezen. Dan moet je een adoptieformulier invullen. De week erna krijg je nog een huisbezoek om te zien of je wel zo’n beest kunt hebben en na goedkeuring mag je dan je nieuwe huisdier afhalen. Jaja, een gratis poesje kennen ze hier niet, nee voor een kitten moeten we wel $100 betalen! Iedereen in Belgie gaat nu denk ik heel hard lachen.
Maar goed, ik ben ook nog in een dierenwinkel gaan kijken en daar betaal je voor z’n klein poesje echt $179.00, nou dat gaat zelfs mij iets te ver.

Vandaag was het zover: we gingen naar het asiel om er een uit te zoeken. Een enorme drukte daar bij dat asiel met mensen die een hond of poes kwamen uitzoeken. Voor de kittens hadden ze een speciale (kleine) kamer waar je op je gemak kunt kijken welk poesje je zou willen. De meesten echter waren erg schuw en niet gewend aan mensen dus dat leek ons niet zo’n goed idee. Maar er waren 2 kleine poesjes die wel in aanmerking kwamen en daar heeft Teddie er een van uitgekozen. Daarna formulier ingevuld en als het goed is kunnen we volgend weekend onze nieuwe huisgenoot gaan ophalen.