Boodschappen

Vandaag ga ik de wekelijkse boodschappen doen bij Wegmans, mijn "all-time" favoriete supermarkt. In vergelijking met boodschappen doen in NL of BE is het in Amerika zoooooo relaxt boodschappen doen! Grote supermarkt, brede gangpaden, geen gedoe met vakkenvullers die in de weg staan (volgens mij doen ze dat na sluitingstijd want ik heb het nog nooit gezien). Niet te vergeten natuurlijk de zeer ruime openingstijden. De Wegmans is 7 dagen per week open van 6 uur 's-morgens tot middernacht (jaaaaaa, u leest het goed: tot middernacht en dat 7 dagen per week!). Heerlijk! Niet dat ik ooit de behoefte heb gehad om om 11 uur 's-avonds boodschappen te gaan doen, maar toch.
Een andere verademing zijn de kassa's, altijd voldoende kassa's open, nooit meer dan 1 persoon voor je in de rij. De cassiere is altijd vriendelijk, zegt goedemorgen, goedemiddag, "did you find everything today?". OK, je kan ook zeggen oppervlakkig, maar vriendelijk is het in ieder geval wel. En dan daarna: de cassiere pakt alles voor je in! Hetzij in een plastic tas hetzij in je eigen zelf-meegebrachte tas (als je die niet steeds vergeet in de auto). Moest ik er in het begin nog erg aan wennen, na 3 jaar weet ik niet beter!
Vandaag sta ik bij de kassa, de cassiere pakt alles voor mij in, bij de kassa naast mij staat een vrouw (mijn leeftijd ongeveer) heftig alles zelf in te pakken in haar eigen tassen. Ik kijk nog eens goed, de cassiere is bijna in de stress en helemaal uit haar ritme want niemand, werkelijk niemand pakt zijn eigen boodschappen in. Het kan alleen maar een Nederlandse zijn....... En inderdaad na 2 minuten zegt de vrouw tegen een pukkelig teenage meisje: "zeg, help eens mee, sta niet zo te staren!".
Ik twijfel nog even of ik nou wel of niet wat zal zeggen (in het Nederlands uiteraard). Uiteindelijk besluit ik dat ik geen zin heb........ ik betaal mijn boodschappen en rij de keurig ingepakte plastic tasjes naar mijn auto.